به جرات مي توان گفت كه يكي از مهمترين زيرساختهاي فني يك كلان شهر ايجاد راههاي ارتباطي هدفمند بمنظور جابجايي ترانزيت ؛ انتقال و اعمال كنترل هاي لازم ترافيكي شهري است .

در كشورهاي توسعه يافته اين زيرساختها بر اساس يك برنامه هدف گذاري شده و مدون و با همياري همه سازمانهاي اثر گذار طراحي و اجرا مي شود تا از بار ترافيك شهري كاسته و در هزينه انتقالات درون شهري صرفه جويي شود و گذشته از آن قابليت هاي مفيدي امنيتي زيادي دارد.

همه ساله در چارچوب پدافند غير عامل و مديريت بحرانهاي اجتماعي و طبيعي ميليون ها ريال صرف خريد تجهيزات و لوازم ايمني و امنيتي مي شود و در خصوص كاهش خطرات بلاياي طبيعي با بررسي راهكارههايي از جمله كاهش زمان خروج جمعيت ساكن يك كلان شهر با هدف كاهش دامنه مخاطرات انساني هزينه هاي هنگفتي تخمين و يا صرف ميگردد.

در جنين ديدگاهي ايجاد شبكه حمل و نقل درون شهري مفيد و تا حدودي بعنوان يك الزام مد نظر است وليكن روش اجرايي آن خود ميتوان بر معضلات ترافيك بيافزايد.

بعنوان مثال خطوط موسوم به بي آر تي در خيايانهاي اصلي شهر كاربرد چشمگير داشته و موجبات تقدير سازمانهاي بين المللي ناظر را فراهم مي اورد و همين شيوه اجرايي در بزرگراهها ي خروچي شهر مانند اتوبان بسيج و ... در ساعات عادي روزهاي عادي موجب ايجاد ترافيك سنگين و طولاني مدت مي گردد .

ايا براستي براي مسايل پدافندي و مديريت بحران هاي طبيعي هنگام خروج از بزرگراههاي خروجي شهر با وجود اين ترافيك هاي سنگين برنامه مدوني پيش بيني شده است .

عليهذا ضمن قدرداني از زحمات همه مديران بايستي ياد اور شد كه بزرگراههايي همچون بسيج ؛‌چمران و ... خود موجب تسهيل در حمل و نقل درون شهري خواهند بود و بايستي موجب ارزيابي مجدد در اين خصوص قرار گيرند.